Dreger Michał (1884 – 1970)

Urodził się 25 września 1884 r. w Jabłonowie (USC Chrzypsko Wielkie). Był synem Andrzeja  i Franciszki z domu Kępiak. W latach 1892-1898 uczęszczał do szkoły powszechnej w Ryżynie. Po jej ukończeniu rozpoczął pracę jako robotnik rolny w majętności von Hantelmanna w Charcicach. Późnej pracował w majątkach: Chrzypsko Wielkie i Ławica (pod Międzychodem). W 1914 r. został powołany do wojska. Podczas I wojny światowej służył w armii pruskiej w 110. Regimencie Grenadierów (II. Batalion, 8. Kompania). 1 stycznia 1915 r. podczas walk pod Lille (we Francji) został lekko ranny (lista strat Prusy nr 133 z dnia 23 I 1915 r.). Miał przestrzeloną prawą nogę powyżej kostki. Według wspomnień rodzinnych: pod koniec 1918 r. wraz z pięcioma kompanami zdezerterował z armii pruskiej, zabierając ze sobą broń. Natomiast w oficjalnym życiorysie pisze, że został zwolniony z wojska 25 XII 1918 r. i powrócił do domu 29 XII 1918 r.

Michał Dreger 1961 r.

Dnia 8 stycznia ochotniczo przystąpił do organizujących się oddziałów powstańczych. Tak to opisuje w swym „Arkuszu ewidencyjnym członka Związku Bojowników o Wolność i Demokrację” (10 VII 1959): Od 6 stycznia 1919 r. do 28 lutego 1919 r. brałem czynny udział jako ochotnik z bronią w ręku w Powstaniu Wielkopolskim na odcinku Sieraków-Kamionna. Następnie podjął służbę w Straży Obywatelskiej. Komendantami jego grupy byli: Fiksa i Józef Biniaś. Brał ponadto udział w działaniach powstańczych w Chrzypsku Wielkim, Kwilczu, Kamionnie i Rozbitku. 15 lutego 1919 r. został zwolniony po rozwiązaniu oddziału (wg książeczki wojskowej RKU Szamotuły) i podjął pracę w rolnictwie. Początkowo pracował w Charcicach, a od roku 1931 w majątku w Chrzypsku Wielkim, po czym w latach 1938-1960, poprzez cały okres okupacji w Ławicy, aż do uzyskania renty starczej. Będąc już na rencie przeprowadził się do Sierakowa. Początkowo mieszkał na Rynku pod nr 16, a następnie przy ul. Marcelego Nowotki 53. Będąc już w sędziwym wieku, dorabiał do emerytury, pracując w transporcie konnym przy dowozie węgla i innych materiałów z Gminnej Spółdzielni do odbiorców na terenie miasta. Był członkiem Związku Inwalidów Wojennych – koło Sieraków.  Był także, od 21.01.1961 r., członkiem koła ZBoWiD w Sierakowie – nr ew. 216979. Zmarł 2 grudnia 1970 r. w Sierakowie i tu został pochowany na cmentarzu parafialnym.

Żonaty (ślub w roku 1908) z Pelagią z domu Krempik. Dzieci : Marianna (*1904), Genowefa (*1908), Julia (*1910), Józef (*1912), Wawrzyn (*1914), Bronisław (*1920).

Odznaczony: Wielkopolski Krzyż Powstańczy (URP nr: 07.26-0.276 z dnia 26 VII 1962).

Źródła: APP. zesp. 1837, syg. 31: Księga urodzeń, k.28; des.genealogy.net (d. 20 IV 2018); Kartoteki ZBoWiD koło w Sierakowie [MR w Międzychodzie]; powstancywielkopolscy.pl (d. 12.03.2020); APP, zesp: 1415 syg. 405: Życiorysy powstańców wielkopolskich: D – tom lll /Drażan Andrzej – Dużałka Franciszek/. K.9; Własnoręcznie spisany życiorys; Zdjęcia, dokumenty i informacje od prawnuczki p. Beaty Zasiecznej i od wnuka Stefana Lubika, zebrane i opracowane w kwietniu 2018 r. przez Witolda Borowskiego; USC Sieraków, Akt zgonu 60/1970; „Sierakowskie Zeszyty  Historyczne” 2009 nr 3 s. 117;

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

dwadzieścia + jeden =